Hallo Allemaal,
Bijdeze wil ik jullie melden dat ik een nieuwe site heb gemaakt. Hij is nog niet helemaal af, ben er nog druk mee bezig. Misschien hebben jullie nog tips en/of opmerkingen, dan hoor ik het graag!
Veel leesplezier op:
http://www.freewebs.com/liz-travelexperiences/index.htm
Gr Liz
Hallo Allemaal,
Vandaag ben ik de trotse meter geworden van Mwanamisi. Zij is een lief meisje van 9 jaar. Het meterschap houd in dat ik haar in alles ondersteun met een vast bedrag van 25 euro per maand. Ik heb het graag voor haar over en ik hoop dat ik een leuke band met haar kan opbouwen. Zoals jullie weten ga ik eind September richting Kenia en kijk er erg naar uit om haar te ontmoeten. Meer informatie over Mwanamisi volgt nog en zodra ik dit ontvangen heb zal ik het hier op de log plaatsen!
Veel Liefs…."mamma" Liz
klik op foto voor vergroting
Hallo beste mensen,
Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb, maar ik had lange tijd problemen om op mijn beheerpagina terecht te komen. Het is nu weer oke, dus ik kan weer aan de gang 
In een van mijn vorige berchten had ik geschreven dat ik in februari weer het weeshuis zou bezoeken met Linda. Helaas dachten meerdere mensen daar over en zaten de vliegtuigen vol naar Kenia en waren de tickets erg duur… Linda kon ook maar in een bepaalde week dus moesten we het laten voor wat het was. Ik dacht dat het misschien ook wel beter was, na mijn terugkomst heb ik maanden heimwee gehad naar die plek, naar de kids en gewoon het Afrika… ik kon beter hier blijven omdat ik dan bij terugkomst weer zo moeilijk zou krijgen….
In april ben ik 11 dagen naar Cuacoa geweest om toch even op vakantie te zijn, het was heerlijk en heb vooral veel niets gedaan
Intussen zijn er nieuwe plannen onstaan. Een tijdje geleden ben ik in contact gekomen met Pasci Princen. Hij heeft net na mij in het weeshuis gewerkt en is nu, samen met Arianne, zijn eigen weeshuis aan het opzetten in Ukunda, de zuidkust van Mombasa. Ik vind het helemaal geweldig, dat zij die stap toch maar gezet hebben. Neem vooral eens een kijkje op de site www.kebene.com Het is ook fijn om met iemand in contact te zijn die dezelfde enthousiasme bezit en we kunnen er uren over praten. Door dit contact heb ik toch weer de kriebels gekregen en kwam erachter dat ik toch erg graag een keer terug wil… het gevoel zit er nu eenmaal, soms wat dieper weg, maar het zit er wel. Vandaar dat het plan nu toch is om eind sept met Pasci mee te gaan naar Ukunda en een kijkje te nemen naar wat ze allemaal opgezet hebben, daar heb ik echt heel veel zin in. Daarnaast wil ik tijdens mijn bezoek ook heel graag de kids van het weeshuis in Mtwapa bezoeken en misschien nog wel een minisafari.
Bijdeze wil ik toch even de kans grijpen om jullie enthousiast te maken voor Kebene, je kan bv een steunkaartenpakket kopen voor maar 5 euro. Je krijgt dan 6 mooie kaarten van kinderen in Afrika. Ook bestaat de kans om meter/peter te worden voor maar 25 euro per maand. Kom op mensen wat is dat nu voor ons?? Wetende dat je hiermee een kindje naar school kan laten gaan, een kindje kan voorzien van eten en eventuele medicijnen, al met al een kindje een onbezorgd leven kan geven. Dat is toch fantastisch? Ik weet dat niemand de wereld kan verbeteren en het lijkt onbegonnen werk, maar toch als je 1 iemand kan helpen, dat is toch al voldoende? Ik ga dat zeker doen, dan koop ik maar wat minder chips en ga ik een avondje minder uit… mijn doel in het leven is om mijzelf goed te voelen en goed te doen…. en u?
Uiteraard vindt je veel meer informatie op de site…. bij voorbaat dank.
Een fijn weekend allemaal en tot schrijfs…
Liefs Liz
Beste Mensen,
Bij deze wil ik iedereen een geweldige jaarwisseling wensen en een liefdevol, succesvol en vooral gezond 2007!!
Jambo!!
Daarnaast heb ik van de week op de site van foto klein een album in elkaar gezet met de foto’s van mijn werk in het weeshuis. Het is zo mooi geworden, alle ervaringen en herinneringen in een mooi boek, waar ik zeker nog regelmatig in terug zal kijken! Voor degene die dit graag willen zien, jullie weten me te vinden.
Tis alweer december… wat vliegt de tijd toch weer. Bijna uiteten met de meiden, bijna jarig, bijna kerst…. Wat had ik graag met kerst in het weehuis bij de kids willen zijn, lijkt me toch erg bijzonder om dat met hen te vieren… Maarja even nog wachten tot februari, en ik las dat oud-vrijwilligers Pasci em Arianne ook terug willen in feb, dus dat kan nog eens een gezellige boel worden!
Toch bijzonder dat zowat elke oud-vrijwilliger de verlangens heeft om terug te gaan. Ik vraag me wel eens af, waar willen we zo graag naar terug, wat is het toch, dat stukje, welke de verlanges zo groot maakt. Zijn het de mensen, het mooie land, het simpele leven, de waardering die je krijgt, het gevoel dat het je geeft om iets goeds te doen voorjezelf…de herinneringen?? Of is het simpelweg het gevoel dat je puur jezelf kan zijn, back to basic, dat je niet veroordeelt wordt om hoe je eruitziet of wie je bent, dat alles wat je doet in dank afgenomen wordt…. Natuurlijk de kids dat is een ding dat zeker is, ondanks ze je afentoe het bloed onder de nagels vandaan halen, doen ze soms kleine dingen waarvan je een brok in je keel krijgt…
Mischien is het ook wel, omdat je niet van te voren weet wat je kunt verwachten, de verlangens om het nog een keer te voelen, omdat je tijdens het werk daar in korte tijd zoveel mee maakt, je zowat geen tijd hebt om het allemaal te beleven, en achteraf, weer terug in NL, pas het besef krijgt wat het met je gedaan heeft….
Tot de volgende keer…
xxx Liz
Hallo Allemaal,
Vandaag had ik examen voor Handels-en wet kennis en ik ben geslaagd!! Na 4 weken buffelen eindelijk weer tijd voor ontspanning en leuke dingen!! Op naar 16 dec, op naar de Ostrich Lin, Coby, Melinda en Lianne….tot snel!
Liefs Liz
Jambo allemaal!
Ik ben nu zo’n dikke drie maanden terug uit het geweldige land Kenia. Ik ben intussen nog even 4 weken naar Curacao geweest voor mijn werk. Ook een goede, drukke tijd gehad daar, maar…Kenia blijft toch mijn favorietje… Ik denk nog dagelijks aan de kinderen, heb ook nog steeds regelmatig contact met 2 van hen en hou de sites van de nieuwe vrijwilligers bij om op de hoogte te blijven van het reilen en zeilen in het huis….
Dus….tijd voor visite! Ik ben van plan om eind februari 07 een week terug te gaan, het lijkt me zo leuk om allle kinderen weer te zien en weer even van het Keniaanse leven te genieten. Ennnnn…Linda gaat ook mee!! Helemaal leuk dus, nu maar hopen op een goede last minute.
We gaan in ieder geval niets zeggen tegen de kinderen in het huis, en als we er dan zijn dan gaan we ze verrassen, hoe precies gaan we nog even over nadenken. We hebben nog even de tijd
Wat wel al gaat opschieten is 16 december. Dan ga ik met ons groepje (de vrijwilligers) uit het huis, Linda, Coby, Marlinde en Lianne eten in Utrecht in The Ostrich, een Afrikaans restaurant. Gezellie even bijkletsen, foto’s kijken en hopelijk de dvd van Coby krijgen
Nou, tot later!!
Veel Liefs Liz
Jambo allemaal,
Ik ben weer thuisx85 nog niet helemaal omgeschakeld, en dat wil ik ook nog even niet. Ik mis de kinderen, de drukte, de watergevechten en tjax85zelfs de poepluiers. Ik mis Keniax85het mooi landschap, de natuur, de rust die het je geeft en het straatbeeld dat af en toe net op een filmset lijktx85 Mensen die zowat niets hebben, maar toch elke dag weer leven, met de vraag wat de volgende dag weer zal brengen. Je leeft daar echt dag bij dag en deelt de dingen die je die dag hebt.
Ik zal eerst nog even mijn laatste twee dagen vertellen;
Zaterdag 12-08
Vandaag om 09.00 uur met Lin, Johnson, Maxwell, Salome en Maurice naar Mombasa vertrokken met de matatu. Daar aangekomen eerst opzoek naar de winkel met schooluniformen. Daar aangekomen herkent de mevrouw ons van de vorige keer en weer is ze ons prima van dienst. Maxwell gaat als eerste voor zijn Kenian Scouting outfit. Maurice wordt een nieuw uniform aangemeten en Salome heeft nog een nieuwe stropdas nodig. Johnson krijg ook nog een nieuwe blouse, want de eerste was eigenlijk te klein voor hem. Na alles gekocht te hebben gaan we naar de Bata. Johnson krijgt nieuwe schoolschoenen en sportschoenen, hij kiest mooi de duurste uitx85ach ja..zou ik ook doen J Salome krijgt nog een paar nieuwe slippers. Aangezien we op tijd weer terug moeten zijn, gaan we weer opzoek naar de matatu richting Mtwapa. We besluiten wij de bank uit te stappen, de pizzeria is daar vlakbij en vragen de rest in het weeshuis hierheen te komen, want het is alweer 12.00 uur. We wachten een half uur bij de bank, maar er komt nog niemand, dan maar vast naar de pizzeria, gaan we vast een tafel voor 20 personen regelen. Nou heel de pizzeria werdt verbouwd, maar die tafel kwam er. Om 13.00 kwam de rest aangelopen. Eerst maar een rondje drinken en daarna de bestelling opnemen. Zoals ik al had verwacht gaan de meeste kinderen voor kip en chipsx85 pizza is maar iets raars. Twee kinderen nemen toch pizza. Leuk! Aangezien we met zijn twintigen waren was dat wel even iets om over te discusseren. Ze hebben daar 1 grote oven en zowel de aardappels, pizza en kip moeten in die oven, maarja dat kan niet tegelijk. Oke, eerst de pizzax92s dan maar. Uiteindelijk hebben we allemaal omstebeurten gegeten en waren we om 16.00 uur klaarx85. Maar was wel gezellie en daar gaat het om! Thuis aangekomen konden we niet naar binnen, Rama en de sleutel waren vertrokken. Maxwell besloot zijn tijd nuttig te besteden en trok zijn nieuwe outfit maar aan, helemaal trots! Na een half uur kwam Rama dan toch thuis en ben ik mijn koffer in gaan pakken, dat moest nu toch wel een keer gebeurenx85 Sx92avonds nog even gedanst en voor de laatste keer de kinderen naar bed gebracht. De andere drie vrijwilligers, Andre, Patricia en Silvia waren vanuit de pizzeria naar Nakumatt gegaan en hadden een verassing meegebracht. De kleine lagen al op bed, maar de drie grote nog niet. Ze hadden 4 nieuwe fietsen meegenomen! In vier verschillende maten. Helemaal geweldig, er die moesten natuurlijk gelijk worden uitgeprobeerd. Helaas ging daar de eerste en vast niet de laatste. Salome ging aardig hard onderuit en was behoorlijk van slag door de val. Ik trouwens ook! Ik heb haar naar bed gebracht met een pijnstiller en gezegd dat ze die nacht naar me toe moest komen als ze nog pijn had. Daarna nog even thee gedronken met iedereen en nog even zitten kletsen, uiteindelijk ging ik om 02.00 uur naar bed. Om half drie was daar Salome, ze kon niet slapen en heel haar hand was dik. Haar weer een sterkere pijnstiller gegeven en haar hand verbonden met behulp van Miriam. Daarna toch echt gaan slapen, om 06.00 weer opx85.
Zondag 13-08
Bah vandaag is het dan zover, ik moet naar huis. Om kwart voor zeven komt Peter de taxi chauffeur mij ophalen, Nog even snel afscheid nemen van de kids, die toch nog even hun bed zijn uitgekomen, Salome is in tranenx85dat doet pijn, kon ik haar maar meenemenx85.en dan rijd de taxi wegx85 opweg naar het vliegveld. Linda en James brengen me weg. Bij het vliegveld aangekomen drinken we nog even wat en dan moet ik toch echt gedag zeggen, toen ik ze samen weg zag lopen, terug naar de taxi moest ik mijn tranen inslikkenx85.doet me meer dan ik had verwacht. Ook toen ik in het vliegtuig zat en we de lucht ingingenx85toen kon ik het niet meer tegenhoudenx85.ik ga echt wegx85weg van de kinderen en weg uit Keniax85x85de mevrouw naast mij had het ook moeilijk zag ikx85ook zij pinkte een paar traantjes weg.
Angekomen in Munchen om 17.05 was mijn 2de vlucht al vertrokken, das ff shit en nu? Ik werd naar de service balie gestuurd van Lufthansa. Lufthansa gaf LTU de schuld, zij waren te laat. Hij ging kijken voor een andere vlucht. Om 18.30 eerst naar Wenen en dan overstappen om de vlucht van 20.05 te pakken naar Amsterdam. Ik moest eerst naar de andere kant van het vliegveld om een ander ticket te halen bij LTUx85oke zo gezegd zo gedaan, bij LTU aangekomen was het natuurlijk weer niet hun fout, koop maar een nieuw ticket. Toen had ik het gehad, en stond daar een potje te janken, ik voelde me al kut vanwege het afscheid in Kenia en nu dit ook nog eensx85 dat hielpx85ik kreeg toch een nieuw ticket van LTU. Het was inmiddels al 18.00 en moest weer de hele weg terug racen naar Lufthansa, boarding pass verkregen door voor te piepen en op naar de gate. Daar aangekomen had het vliegtuig 20 minuten vertraging, wel ja Pole Pole, daar gaat mijn vlucht van Wenen naar Amsterdam. Toch nog net op tijd aangekomen en om 21.45 landen ik dan eindelijk in Amsterdamx85vliegangst?? nee nu niet meer J
Thuis aangekomen waren mijn katjes weer blij me te zien, Mikee heeft de hele nacht bovenop me gelegen. Pluk, mijn konijn en Igor, mijn Cavia hadden ineens een nieuw huis. Een heel mooi buitenhok in de tuin, gekregen van Oma en Opa J Pa en ma, heel erg bedankt hier voor!! Ben er erg blij mee en Pluk en Igor ook!! Ma, ook heel erg bedankt voor de goede zorgen voor de gehele beestenbende hier, toppie! Mijn bedje voelde weer heerlijk aan, de douche nog beter en de melkx85. heerlijk!
Het donatiegeld is ook goed besteed, hieronder een lijst waar ik het oa aan heb uitgegeven;
Waterkoker, theeglazen, nieuw bestek en ander keukengerei.
Schooltassen, schooluniformen, scoutingoutfit Maxwell, school-en sportschoenen Johnson.
Slippers Salome, schoolschoenen Salome en Maxwell.
Boodschappen Mtwapa sloppenwijk.
Afscheidetentje Kids
Donatie Bombolulu, gehandicapteninstelling Kenia.
Donatie aidspotjes
Nieuwe televisie in het huis
Kleine boodschappen
Matatugeld
Telefoon/credit James
Safaribus bestemd voor verschillende doeleinden rondom het weeshuis.
En nog 100 euro achtergelaten in het huis bij Vincent voor oa de nieuwe tv en nieuwe lakens en andere benodigdheden in de toekomstx85..
Fotox92s zijn nu ook te zien om deze sitex85.er komen er nog meer bij, maar dat duurt ff.
Morgen weer aan het werk, weer naar het x93normale levenx94 Ik zal mijn ervaring niet meer vergeten en zal nog vaak terugdenken aan de kids en aan alles wat ik daar heb meegemaakt.
Het was een mooie ervaring, soms moeilijk, soms niet leuk, maar dat weegt niet op tegen de dingen die wel leuk waren en die blijf ik me dan ook herinneren. In tegenstelling tot vorig jaar denk ik niet dat ik verandert ben, ik ben en blijf wie ik benx85no matter where you arex85..
Het laatste wat ik hier schrijf is,
Keniax85see you laterx85.Asanta
Sana
Dikke kus Liz
Hallo allemaal, daar is ik dan, voor de laatste keer uit Kenia… Mtwapa. Het is vandaag vrijdag 11 augustus. Morgen is mijn laatste dag en zondagochtend om 9.05 vlieg ik richting Munchen en vervolgens richting Amsterdam. Maar eerst nog even mijn belevenissen van van de week tot en met nu toe:
Dinsdag 8 aug:
In mijn vorige berichtje heb ik al een stukje van dinsdag geschreven, alleen niet de middag. Vandaag zouden dus de nieuwe vrijwilligers komen, de kinderen waren hiervan op de hoogte en waren allemaal doorgedraaid..das toch wel erg spannend als er nieuwe vrijwilligers komen. Toen ze er smiddags nog steeds niet waren gingen we toch maar even polshoogte nemen. Na een paar telefoontjes bleek dat ze eigenlijk savonds zouden aankomen, ze zouden de vlucht hebben van 22.30 uur en om 23.15 landen. Nou dat werdt dus een lange avond dan… later bleek dat de vlucht geannuleerd was en ze woensdagochtend aan zouden komen…. kids natuurlijk teleurgesteld, maarja dan toch maar snel naar bed des te sneller is het morgen…. Het was een uurtje of 22.00 toen we nog even naar Jackie Chan zaten de kijken, toen stond vincent op het raam te kloppen. Ze komen er toch aan!! Ok taxi regelen en op naar het vliegveld. James, Linda en ik hebben hun thuis opgewacht, ze waren er rond 00.30. Uiteindelijk gingen we om 02.00 slapen…
Woensdag 9 aug:
Vandaag niet zo heel veel gedaan, ben even met de 2 nieuwe meiden (een van die meiden heeft ook haar vriendje bijzich) naar Mtwapa geweest en ze een kleine rondleiding gegeven. Gregory moet naar het ziekenhuis, want zit onder de uitslag, hij ziet er zo zielig uit, even afwachten maar. We waren eigenlijk vandaag van plan om eten te gaan kopen voor de arme mensen op de route naar school, maar dat hebben we wegens, de nieuwe vrijwilligers en gregory even uitgesteld naar donderdag. Het weer is ook al bar slecht sinds maandag, dus heel veel ondernemen kan je ook niet..maar zo’n dag gaat vanzelf voorbij..
Donderdag 10 aug:
Vandaag gaan we het dan echt doen, eten uitdelen. James en Salome gaan ook mee en we bellen Peter de taxi op om te helpen met de boodschappen te vervoeren. Eerst rijden we naar de plaatselijke supermarkt en willen een aardig aantal spullen hebben, zodat de meneer die het verkoopt wel heel raar gaat kijken. Ze verkopen niet in grote aantallen en advissert ons naar de groothandel te gaan. Maar na een paar keer gediscuseert te hebben, (dat doen ze hier niet zo heel vaak) gaan ze toch wat regelen, tja waarschijnlijk heeft de verkoper evne snel gerekend en dacht die kip moet ik hebben. We hadden echt mega veel gekocht, zoals Ugalimeel, Meel, Rijst, Suiker, Zout en Zeep. Van alles gemiddeld zon 30 stuks, de taxi sloeg nog net niet over de kop. Daar aangekomen waar we moesten zijn parkeerde we de auto. We wilde hier wat uitdelen en weer verder gaan, maarja zoals met alles hier in kenia wat je plant loopt anders… We maakten pakketjes op de grond, van alles een. Snoepjes had ik ook nog gekocht voor de kinderen. De mensen aan het begin van het dorp kwamen langzaam aan onze kant opschuiven om te kijken waar we mee bezig waren. Ik zeg tegen James, laat die alvast maar komen… dat hoef je dus geen twee keer te zeggen. Tegelijkertijd zag ik sommige terugrennen, drie keer raden…tja om nog meer mensen te halen of tassen. Peter zorgde ervoor dat ze allemaal netjes in de rij gingen staan en 1 voor 1 een pakket mochten pakken. Dat ging, om precies te zijn, 5 minuten goed. Toen wertd het drukker en de mensen kwamen overal vandaan… oke stop maar met pakketen maken we delen het wel gewoon zo uit… Lindan stond bij de achtetbak met zowat een mannetje of 30 om haar heen. Ze stond ja…nog even en ze lag in de achterbak… peter nam het over, we hadden alleen nog maar een paar zakken suiker en nog heel veel mensen…. Zoveel mensen en ik heb denk ik twee keer dankjewel gehoord… sommige waren boos omdat er niet genoeg was of omdat we niet verderop in het dorp waren gestopt. Ik kan het ze ook niet kwalijk nemen… volgende keer kom ik met een truck! Maar in dit land heb je altijd te weinig…helaas… Daarna nog even met James en Salome wezen lunchen bij Little Chef.. errug lekker..dit restaurantje ondenk ik weer als ik naar huis ga Onderweg naar de Matatu willen ze Linda kopen, maar Salome denkt daar anders over..echt niet!!
Smiddags hebben we nog ff een watergevecht gehouden, natter dan nat kon ik niet worden… beety vroeg wie er jarig was haha….
Gregory is vandaag trouwens weer naar het ziekenhuis gebracht met de bedoeling hem daar te laten blijven totdat hij zich beter voelt, de uitslag, wat waterpokken blijkt te zijn, is veel erger geworden en hij wil zijn medicijnen niet slikken. Gelukkig is er steeds iemand bij hem van het weeshuis, dus dat komt helemaal goed!
Vandaag was onze laatste vrije dag en we hadden whitesands ingepland, af en toe en buitje kon onze laatse zon dag niet verpesten en gingen dus gewoon op de bedjes liggen. Daar kwam ie dan toch…de sun!! We hebben toch nog even een paar uurtjes kunnen genieten…Ook nog even een massage gehad, lekkurrr! Nu in Nakumatt en gaan zo nog even eten hier en dan weer terug naar huis.
Morgen is dus mijn laatste dag, het plan is om morgenvroeg met Maxwell, Maurice en Johnson naar Mombasa te gaan, Maxwell en Maurice hebben nog een schooluniform te goed en Johnson moet hoognodig nieuwe schoenen hebben. Omdat het morgen mijn laatste dag is gaan we met alle kinderen Pizza eten voor de lunch… (als er ook kip is zullen ze wel voor kip kiezen, aangezien ze Pizza niet kennen, dat heb ik met mijn courgettes gezien) Morgenavond iets van een danswedstrijd en dan tja… dan is het afgelopen met de pret…
Ik heb het hier heel goed naar me zin gehad, ik zou graag nog wel 5 weken willen blijven…de kids begin je nu net een beetje te leren kennen en vind het moeilijk om ze weer achter te laten… als ik bv naar Salome (12) kijk.. zon lief en mooi meisje, ik zou haar gewoon alles willen geven… Net nu ze me begint te vertrouwen moet ik weer weg… voor haar zou het zo goed zijn om een vrouwelijk ouder persoon om zich heen te hebben. Vrijwilligers komen en gaan… en ik denk naarmate ze ouder worden, ze dit steeds moeilijker zullen vinden… Maxwell is ook geen makkelijke jongen…hij kan heel nors doen vooral als je in zijn ogen wat verkeerd doet… James is degene die altijd met hem praat en tegen hem zegt dat ie zich zo gewoon niet kan gedragen… dan zit er opeens een briefje in mijn zak van Maxwell… dat hij weet dat ik hier voor hem ben en of ik zijn excuus wil accepteren en gewoon door wil gaan met voor hem te zorgen. Das best lief….. Johnson is een stille jongen, maar kan ontzettend droog uit de hoek komen… hij heeft nu trouwens malaria, maar geen ernstige vorm, dus dat komt gewoon helemaal goed. Ik wil ook nog wel een woordje over James kwijt. James is de kok in het huis en is 19/20. HIj zei pas tegen mij dat ik zo goed ben omdat ik dit werk doe. Maar, ik bedoel, voor zijn leeftijd, is hij aardig volwassen en staat zeer serieus in het leven. Hij is altijd bezorgd over de kids, hij praat met ze, leert ze het leven en is er gewoon altijd. Dus wat hij allemaal in het huis doet mag zeker ook bewonderd worden! De jongere kids hebben het denk ik niet zo heel moeilijk dat er constant verschillende vrijwilligers zijn, ze vinden het wel jammer dat we weggaan, maar er komen ook altijd weer nieuwe!
Met een brok in me keel sluit ik dit verhaal af… zal niet leuk worden om afscheid te nemen, en dan doe ik dat ook gewoon niet, ik zeg gewoon…
Kenia en de kids….. KWAHERI / Tot later…
Dikke kus Liz
ps ik hoop dat iedereen die mijn site heeft bijgehouden het leuk vond om mijn verhalen te lezen.
ps de fotos konden hier niet omdat ze een te hoog pixel gehalte (of hoe dat ook heet) hebben, zodra ik thuis ben, zet ik ze er zo snel mogelijk op…
ps Ma, zet de melk maar klaar en wel zorgen dat me katjes er zijn he
ps lasagne heb ik ook best trek in
ps family, vrienden en collegas, zie jullie snel weer
xxx
Jambo!!
Iets later dan gepland is het weer even tijd voor een berichtje. Het heeft gisteren zo hard geregend, ja op mijn vrije dag nog wel, dat internet weer behoorlijk van slag was. Maar…beter laat dan nooit toch.
De titel zal ik even uitleggen. Misschien dat iedereen die de film Finding Nemo heeft gezien dit wel herkent… Beety en Mozes vinden dat alles van hun is..dus de hele dag door hoor je alleen maar Mine, mine… vooral als de een het zegt zegt de ander het natuurlijk ook. Wij zeggen de hele dag together…together, misschien dat ze daar ook een film over kunnen maken
Vrijdag 4 aug:
Vandaag hebben de kinderen hun laatse schooldag, ze hoeven niet te leren, maar is een soort van vrije speelmiddag. De kleinste gaan naar Ford Jesus en de andere hebben op school leuke dingen te doen. Daar we in de veronderstelling waren dat Salome die dag thuis moest blijven en dit uiteindelijk niet zo bleek te zijn, hebben James en ik haar alsnog naar school gebracht. Lekker hoor zon ochtend wandeling… Toen belde Vincent (de caretaker) dat we naar het iekenhuis moesten komen. Hij was daar met Seline heen gegaan ivm haar epilepsie. Hij ging het zelf niet redden ivm een begrafenis en vroeg ons selinen dus op te halen. Linda ging ook mee, en die was naar Mtwapa gekomen, daar James en ik er al bijna waren vanaf school. Met Selina was het goed gegaan in het ziekenhuis, ze heeft andere medicatie gekregen. Na haar opgehaald te hebben zijn we met zijn vieren naar Mombasa town gegaan om nieuwe schooluniformen voor de kids te kopen. Selina vond het allemaal weer prachtig in de stad en liep alleen maar om zich heen te kijken, behalve in de richting waar ze liep. Dat resulteerde in een aantal botsingen, en wie was ik om te zeggen dat ze moest opletten! Dan maar bij Linda proberen Aangezien we niet op tijd terug konden zijn voor de lunch in het weehuis hebben we in de stad gegeten Een groot bord met PIZZA erop strok onze aandacht, vooral die van Lnda en mij dan…Seline begon met haar patat…en ook elk patatje ging naar binnen. Daarna haar sla en daarna 1/4 kip, zowat inclusief botjes. Na de lunch heb ik nog nieuwe schoolschoenen gekocht voor Salome en Johnson. Mombasa is een erg drukke stad. Afentoe is het net of je op een filmset loopt. Ik vind het wel leuk, het heeft wel wat. Daarna zijn we terug gegaan naar het weeshuis en na het eten hebben we de uniformen gegeven, ze waren er natuurlijk weer erg blij mee. 2 van de boys gingen het gelijk passen en Salome ook. Zo kunnen ze het nieuwe schooljaar mooi en fris beginnen, ze hebben nu een maand vakantie. Toch wel lichtelijk vermoeiend ga ik naar bed, bij Seline op de kamer…..
Zaterdag 5 aug
Vandaag is het weer vroeg dag, 07.15 op en de kids wakker maken en onder de douche gooien. We zijn heel de dag met zijn tweeen want de andere drie vrijilligers hebben een vrije dag en gaan lekker varen. Maar alles loopt wel vanzelf, de kinderen kunnen zichzelf ook goed vermaken en letten toch ook wel op elkaar. Das wel leuk om te zien. Toen was er om 10.00 uur karateles van Charles, dies voor een tijdje over uit Nairobi. Hij heeft geloof ik bijna zwarte band, of dat hoog is weet ik niet maar volgens mij klinkt dat wel stoer en zag er ook wel stoer uit Na de lunch zijn James en ik boodschappen gaan doen, Linda en ik koken vanavond. Patatjes, gehaktballen en courgette/aubergines. Ik had toch wel het idee dat ze hun vingers erbij op zouden smullen, maar… wat een boer niet kent dat vreet ie niet. De patat en gehaktballen gingen er nog wel in (die gehakballen zagen er in het begin toch ook wel raar uit), maar die groenten…nee dat ging toch echt niet. Later na het eten bleek dat de helft alles onder de tafel had gegooid, incl baby Faith….die normaal toch wel alles eet. Naja, Lin en ik vonden onze ballen heerlijk… S’avonds een filmpje opgezet, George in the Jungle…ze zaten met zijn allen zo lief (zo dicht mogelijk) voor de tv dat ze een half uurtje later naar bed mochten….
Zondag 6 Aug:
Vandaag gaan we (zonder de drie kleinste) naar de kerk in Mtwapa. Eerst een stukje met heel de family in de Matatu en nog een klein stukje lopen. Er werdt gezongen en gebeden en vondt wel leuk om het een keer te zien. Natuurlijk moetsen Lin en ik tussen onze kids zitten Na de kerk weer naar huis. Als je met zon groepje bent is het aardig moeilijk een Matatu te krijgen en het was al druk. Dan maar lopen… de kinderen zijn het gewend en wij inmiddels ook Toen we bijna thuis waren begon het te plenzen….ach ja alles went… Na de lunch worden alle kids opgehaald. Irene gaat morgen weer richting nederland dus wilden nog wat leuks doen met de kinderen. Om 16.00 uur is iedereen weg en hebben wij lekker ff in het zonnetje gezeten. Daarna met zijn vijven lekker uiteten geweest bij Moorings….
Maandag 7 aug:
Vandaag hebben Lin en ik een vrije dag. Het plan is om naar Whitesands te gaan en lekker bij het zwembad te liggen. Maar aangezien alles went, moesten we er ook maar aan wennen dat de zon zich niet zou laten zien vandaag. Het heeft de hele dag flink geregent. Lang leven het kikkerconcert s’avonds! Toen zijn we maar even naar Nakumatt gegaan om te internetten, maarja regen en internet gaan niet samen dus dat ging niet door. Dan maar even eten, en ook nog even met de safariman gesproken…ben benieuwd met wat voor oplossing hij gaat komen, de chauffeur is in ieder geval ontslagen…wordt vervolgd Om een uur of drie weer richting het weeshuis, Lin voeld zich niet lekker.. Vanavond is de laatste avond van Coby en Marlinde, zij gaan nog drie weken op safari met hun vriendjes die morgen aankomen. Ze hebben films gekocht als verassing. Jackie Chan, en dat wordt erg gewaardeerd… Ik heb zo het gevoel dat we deze films nog vaker gaan zien deze week …..
En toen waren we weer bij vandaag. Om 11.00 afscheid genomen van Coby en Marlinde… Er komen vandaag ook drie nieuwe vrijwilligers, ben benieuwd…
De plannen voor de rest van de week zijn om nog even naar Mombasa te gaan om voor twee andere kinderen nog het schooluniform te kopen en voor de mensen op de route naar school willen we eten gaan uitdelen. Dit zijn echt de armste mensen hier in de omgeving en we willen hun ook wel eens zien lachen…We maken een soort van paketten met meel, rijst, suiker, zout, ugali, tandenborstels en tandpasta. Ik hou jullie op de hoogte…
Nou ik ga eens kijken of de nieuwe vrijwilligers er al zijn en wat we eten vanavond… waarschijnlijk kom ik nog 1 keer met een nieuwe story en dan is het tijd om weer naar huis te gaan…. ik zal ze gaan missen…
Veel liefs Liz xxx
